Sanne Rambags ft. Basel Rajoub, Håkon Aase, Jeroen van Vliet & Joost Lijbaart

November Music 2018, vrijdag 9 november 2018, De Verkadefabriek (Clubzaal)

Tekst: Robin Boer | Beeld: Suzanne Waijers

Het gaat goed met Sanne Rambags. De Tilburgse zangeres maakt dit jaar deel uit van verschillende inspirerende projecten, zoals het trio Mudita, die wij 4 november jongstleden nog live hebben mogen bewonderen bij het NPO Radio 2: Soul & Jazz programma Co Live in café Nick Vollebregt te Laren. Eerder schreven wij al lovende woorden over Sanne's optreden tijdens Amersfoort Jazz, de cd 'Listen To The Sound Of The Forest' van Mudita en het release-concert in Paradox, Tilburg. Naast Mudita maakt Sanne nog deel uit van 'Under The Surface', een trio met gitarist Bram Stadhouders en drummer Joost Lijbaart. Door middel van lang uitgesponnen improvisaties geeft Sanne de suggestieve muziek op dynamische wijze gestalte en worden verschillende windstreken aangedaan. Tevens wordt er volgend jaar een tweede cd verwacht waarvoor onder andere live-opnamen van diverse concerten zullen worden gebruikt. Sanne is ook actief in de ensembles van componist/pianist Martin Fondse en saxofoniste Kika Sprangers.

Van November Music krijgt ze, evenals vorig jaar, een compositie opdracht. Dat Sanne sterk geïnspireerd is door Noorse muziek en Noorse cultuur in het algemeen moge duidelijk zijn. Een gevolg hiervan is een fascinatie voor de schilderwerken van de kunstenaar Edvard Munch (1863 – 1944) die in deze gebruikt worden als inspiratie voor de livemuziek die donderdag- en vrijdagavond op het festival ten gehore wordt gebracht in samenwerking met (niet de minste) musici. De combinatie Rambags, de Syrische saxofonist Basel Rajoub, de Noorse violist Håkon Aase, de Tilburgse toetsenist Jeroen van Vliet en Amsterdamse slagwerker Joost Lijbaart blijkt een gouden greep. Dit zorgt voor een goed gedoseerde hoeveelheid invloeden van volksmuziek in de door Rambags zelf gecomponeerde stukken. Kunstenaar Munch selecteerde een aantal van zijn werken rondom de verschillende fasen uit zijn leven, waarin thema's als liefde, angst, dood, en jaloezie uitgelicht worden. Tezamen gaf hij deze collectie de titel: The Frieze of Life: A Poem about Life, Love and Death en stelde deze als eerste tentoon in Berlijn, in 1902.

De composities kennen allemaal een basis die, afhankelijk van de stemming en energie van het moment, worden uitgebouwd en zich begeven naar soms onbekende terreinen, waarbij de musici elkaar aangenaam kunnen verrassen. Aangezien wij zelf ook een zwak hebben voor de duistere en intense stijl van Munch, zijn de verwachtingen vrij hooggespannen, terwijl we plaatsnemen in de schitterende Clubzaal van het complex De Verkadefabriek, waar wij ons na meerdere bezoeken in een week tijd al een beetje aan zijn gaan hechten. Maar liefst een dik uur komen er (in eerste instantie) negen stukken voorbij die moeilijk in woorden te vatten zijn, maar alle aanwezige zintuigen meerdere malen weten te prikkelen. De door Munch geportretteerde emoties komen allemaal voorbij: het ene moment begeven wij ons onder de sterren van een heldere Noorse sterrennacht, waar wij al snel geconfronteerd worden met vrouwelijk schoon, verpakt in sensuele ritmische percussie, oosterse saxofoon- en vioolpartijen en lyrische zanglijnen.

De dynamiek blijft op hoog niveau; we begeven ons langs de Fjorden en de kustlijn en zijn getuige van De Dans Des Levens, die op melancholische wijze vervolg krijgt en een glasheldere weerspiegeling blijkt van een puur verlangen naar liefde. Er ontstaan momenten waarbij we, onder invloed van kippenvel en vochtige ogen, naar het puntje van onze stoel worden gedreven zodra we onderdeel zijn van een scenario waarin gevoelens van angst de boventoon voeren. Lijbaart drumt steeds heftiger, het pianospel van Van Vliet, dat het ene moment heel minimaal is en het andere moment uitgroeit tot een wijds palet van kleuren en wendingen, blijft van de eerste tot de laatste seconde boeien. Aase en Rajoub, minstens zo bezield als de overige musici, geven exact de juiste dosis melodie en intensiteit waar de situatie om vraagt en Rambags steelt de show door bijna alles uit haar stem te halen wat mogelijk is. Van fluisterend zacht tot krijsend hard, met soms duidelijke bewoordingen en het andere moment suggestieve, woordloze uiteenzettingen. Het komt snoeihard binnen en ademloos bevinden we ons in een moment van doodse stilte ('De Schreeuw'). Het emotionele slotakkoord wordt volkomen terecht met een lovend applaus ontvangen. Gelukkig volgde er nog een soort van toegift in de vorm van een 'levenslied' dat Sanne in Noorwegen schreef, getiteld 'Nature Is The Air of Life' en dat symbolisch werd gekoppeld aan Munch's indrukwekkende kunstwerk 'The Sun'.

Muziek van dit kaliber beschouwen wij als een zeldzame klasse en wij zouden het dan ook erg betreuren als het bij deze twee uitvoeringen zou blijven. Het smaakt zeker naar meer en de behoefte bestaat om het nog veel vaker te mogen ondergaan, deze emotionele en kunstzinnige reis. Want het uur waarin dit kwintet op alle fronten excelleerde tijdens dit al even mooie en bijzondere festival, is werkelijk voorbij gevlogen.


[PJ_©RB]

Voor een visueel overzicht van de gespeelde werken heeft Sanne Rambags een internetpagina beschikbaar gesteld: klik